و غصه ی هیچی رو نخورد اما مگه می شه تو این همه درد تو این همه تنهایی به عشق فکرکرد؟؟؟

وقتی دروغ می شنوی وقتی حال از آدم ها به خاطر رفتار هاشون به هم می خوره وای انتظار نداشته

 باش بتونی راحت بخندی وقتی هزار تا دغدغه داری اصلا وقتی غم دوست صمیمیت غم تو هم می شه

آره همون کسی که جواب خوبیهات رو ۱۰۰ دفعه با بدی داده بازم انتظار نداشته باش

اما دارم یاد می گیرم انکار کنم و بگذرم از همه ی این گذر کردنی ها از تموم نگا هها و عشق ها و

احساس های یک دقیقه ای و متعفن .....................

اما  آدم چه قدر باید درد بکشه تا قدر بدونه قدر یه لحظه آرامش قدر یه لحظه عشق

پ.ن:بالاخره امتحانام ته کشید آخریش رو هم از همه فضایی تر و تخیلی تر دادم بعد تموم شد ولی انگار اصلا

 حوصله ی تعطیلی ندارم گرچه تقریبا هر روز برنامه دارم این بچه های دانشگاه هر روز یه برنامه جور می

کنن اگه تو برنامه ها مسافرت باشه که دیگه حرف نداره وقتی تو امتحانا هستم ۱۰۰ تا برنامه می ریزم

 امتحانا تموم که می شه هیچی دیگه حوصله ی هیچ کدومو ندارم الان هم دستمو گذاشتم زیر چونم و

از خستگی حتی نمی تونم حرف بزنم حوصله ی هیشکی رو هم ندارم .